Neuroplastyczność to zjawisko, które niczym przewrót kopernikański wywróciło nasze dotychczasowe pojęcie o mózgu i jego rozwoju. Odkrycie, że mózg jest zdolny do reorganizacji, adaptacji i regeneracji otworzyło nowe możliwości w dziedzinie neuronauki, rehabilitacji oraz zdrowia psychicznego. Nasz mózg, jako elastyczny i adaptacyjny narząd, stale reaguje na nasze doświadczenia i uczenie się, co daje nam potężne narzędzie do rozwoju i przystosowania się do zmieniającego się świata.

Neuroplastyczność jako umiejętność do regeneracji i tworzenia się nowych połączeń w mózgu jest fundamentem w procesie terapii zaburzeń neurorozwojowych i neurodegeneracyjnych.

Do lat 60 XX wieku naukowcy uważali, że rozwój i zmiany w mózgu mogą zachodzić tylko we wczesnym dzieciństwie i niemowlęctwie. Faktycznie młode mózgi są bardziej wrażliwe na doświadczenia niż starsze. Nie oznacza to jednak, że starsze mózgi nie mogą się przystosować, nauczyć nowych rzeczy i zwiększyć swojej plastyczności.

Dorosły mózg może przywrócić utracone i stare funkcje i połączenia, które nie były często używane, wzmacniając funkcje poznawcze i pamięć.

ZJAWISKO NEUROPLASTYCZNOŚCI STANOWI PODSTAWĘ NASZEGO MODELU TERAPII.